| تبليغات | X |
 |
 |
|
| پرواز را به خاطر بسپار پرنده مردنی است |
|
و به من خنديدي
و نمي دانستي من به چه دلهره از باغچه همسايه سيب را دزديم باغبان از پي من تند دويد سيب را دست تو ديد غضب آلوده به من كرد نگاه سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاك و تو رفتي و هنوز سالهاست كه در گوش من آرام آرام خش خش گام تو تكرار كنان مي دهد آزارم و من انديشه كنان غرق اين پندارم كه چرا خانه كوچك ما سيب نداشت...؟
|
|
+ نوشته شده در
جمعه 1385/02/15ساعت 11:47 توسط مهرگان |
|
|
شب سردی است،و من افسرده. راه دوری است،و پایی خسته. تیرگی هست و چراغی مرده. می کنم، تنها،از جاده عبور دور ماندند ز من آدم ها. سایه ای از سر دیوار گذشت، غمی افزود مرا بر غم ها. فکر تاریکی و این ویرانی بی خبر آمد تا با دل من قصه ها ساز کند پنهانی. نیست رنگی که بگوید با من اندکی صبر، سحر نزدیک است. هر دم این بانگ برآرم از دل وای،این شب چقدر تاریک است! خنده ای کو که به دل انگیزم؟ قطره ای کو که به دریا ریزم؟ صخره ای کو که به بدان آویزم؟ مثل این است که شب نمناک است. دیگران را هم غم هست به دل، غم من،لیک،غمی غمناک است. |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه 1385/01/24ساعت 21:27 توسط مهرگان |
|
سال سرشار از سلامتی و شادابی و موفقیت را برای همه ی دوستان آرزو میکنم همیشه پیروز باشید... |
||||
|
+ نوشته شده در
شنبه 1384/12/27ساعت 16:13 توسط مهرگان |
|
||||
|
آمد اما در نگاهش آن نوازش ها نبود چشم خواب آلوده اش را مستی رویا نبود نقش عشق و آرزو از چهره ی دل شسته بود عکس شیدایی در آن آینه ی سیما نبود لب همان لب بود.. امالبخندی نداشت دل همان دل بود اما مست و بی پروا نبود در دل بیدار خود جز دین رسوایی نداشت گر چه روزی همنشین جز با من رسوا نبود در نگاه سرد او غوغای دل خاموش بود برق چشمش را نشان از آتش سودا نبود دیدم آن چشم درخشان را . لیک در این صدف گوهر اشکی که من می خواستم پیدا نبود بر لب لرزان من فریاد دل خاموش بود آخر آن تنها امید جان من تنها نبود جز من .او را دیگری هم بود.اما ای دریغ!!!!!! آگه از درد دلم . زان عشق جانفرسا نبود |
|
+ نوشته شده در
جمعه 1384/12/19ساعت 16:3 توسط مهرگان |
|
تولدت مبارک باد ای عاشقانه ترین شعر!!! فصل خجسته ی میلادت جشن تمامی اختر هاست جشن درخت وسبزه ودریاست ای از تبار روشنی خورشید از امید تا صد بهار خرم دیگر پیوسته خوب و خوشایند باشی و این جشن شاد تولد در امتداد بودن و پیمودن جاوید و مستدام باد |
|
+ نوشته شده در
شنبه 1384/12/06ساعت 9:47 توسط مهرگان |
|
|
پس از لحظه های دراز بر درخت خاکستری پنجره ام برگی روئید. و نسیم سبزی تار و پود خفته ی مرا لرزانید و هنوز من . ریشه های تنم را در شن رویاها فرو نبرده بودم که براه افتادم پس از لحظه های دراز سایه ی دستی روی وجودم افتاد و لرزش انگشتانش بیدارم کرد. وهنوز من پرتو تنهای خودم را در ورطه ی تاریک درونم نیفکنده بودم که براه افتادم. پس از لحظه های دراز پرتو گرمی در مرداب یخ زده ی ساعت افتاد وهنوز من در مرداب فراموشی نلغزیده بودم....که براه افتادم. پس از لحظه های دراز یک لحظه گذشت... برگی از درخت خاکستری پنجره ام فروافتاد دستی سایه اش را از وجودم برچید و لنگری در مرداب ساعت یخ بست و هنوز من چشمانم را نگشوده بودم ... که در خوابی دیگر لغزیدم......... |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه 1384/11/17ساعت 8:9 توسط مهرگان |
|
|
||
|
+ نوشته شده در
سه شنبه 1384/11/04ساعت 16:26 توسط مهرگان |
|
|
دائم براي ديدن هم دير مي كنيم! وقت قرارها همه تاخير مي كنيم! اول براي عشق همه تند مي دويم
! اما اواسطش همه گير مي کنیم هنوز براي رفتن زود بود که تنهايي امانمان نداد هنوز صحبت از دل نکرده بوديم که دلتنگي ميان حرف هايمان دويد هنوز صداي خنده هايمان شنيده مي شد که قطره هاي اشک به پيشوازمان آمدندد هنوز نگفته بوديم که صدايمان در گلو خشک شد و هنوز در مَطلعه مانده بوديم که آوازه سفر سر دادي باشد
سفر دوست دارم بروم ، سر به سرم نگذاريد رفتنم را به حساب سفرم نگذاريد |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه 1384/11/03ساعت 16:20 توسط مهرگان |
|
|
در شب کوچک من افسوس باد با برگ درختان میعادی دارد در شب کوچک من دلهره ی ویرانیست گوش کن وزش ظلمت را می شنوی من غریبانه به این خوشبختی می نگرم من به نو میدی خود معتادم گوش کن وز ش ظلمت را می شنوی در شب اکنون چیزی می گذرد ماه سرخست ومشوش و بر این بام که هر لحظه در او بیم فرو ریختن است ابر ها همچو انبوه عزاداران لحظه ی باریدن را گویی منتظرند لحظه ای و پس از آن دیگر هیچ پشت این پنجره شب دارد می لرزد و زمین دارد باز .می ماند از چر خش پشت این پنجره یک نامعلوم نگران من و توست ای سراپایت سبز دستهایت را چون خاطره ای سوزان/ در دستان عاشق من بگذار باد ما را با خود خواهد برد باد ما را با خود خواهد برد |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه 1384/11/03ساعت 8:29 توسط مهرگان |
|
|
به سراغ من اگر می آیید
پشت هیچستانم.. پشت هیچستان جایی است پشت هیچستان رگهای هوا پر قاصد هایی است که خبر می آرند از گل واشده ی دورترین بوته ی خاک. وی شن ها هم نقش سم اسبان سواران ظریفکه صبح به سر تپه ی معراج شقایق رفتند پشت هیچستان چتر خواهش باز است تا نسیم عطشی در بن برگی بدود زنگ باران به صدا در می آید. آدم اینجا تنهاست و در این تنهایی سایه ی نارون تا ابدیت جاریست به سراغ من اگر می آیید نرم وآهسته بیایید مبادا که ترک بردارد چینی نازک تنهایی من
|
|
+ نوشته شده در
سه شنبه 1384/09/15ساعت 17:4 توسط مهرگان |
|
 به ديدارم بيا هر شب
در اين تنهايی تنها و تاريک خدا مانند دلم تنگ است دلم تنگ است.. شب افتاده است ومن تنها و تاريکم
|
|
+ نوشته شده در
یکشنبه 1384/09/13ساعت 16:32 توسط مهرگان |
|
|
|
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه 1384/09/10ساعت 15:53 توسط مهرگان |
|
خاک جان یافته است تو چرا سنگ شدی؟ تو چرا این همه دلتنگ شدی؟ باز کن پنجره ها و بهاران را باور کن.
|
|
+ نوشته شده در
سه شنبه 1384/09/08ساعت 16:55 توسط مهرگان |
|
|
قاصد ک هان چه خبر آوردی؟ وز کجا وز که خبر آوردی؟ خوش خبر باشی اما اما گرد بام و در من بی ثمر می گردی؟ انتظار خبری نیست مرا نه ز یاری نه زدیار و دیاری. باری برو آنجا که بود چشمی و گوشی برو آنجا که تو را منتظرند قاصدک دست بردار از این. در وطن خویش غریب قاصد تجربه های همه تلخ با دلم می گویم که دروغی تو.دروغ که فریبی تو فریب قا صدک!هان......ولی .....آخر .... ای وای....! راستی آیا رفتی با باد؟ با توام ؟ای. کجا رفتی؟ای...........! راستی آیا جایی خبری هست هنوز؟ مانده خاکسترگرمی به جای؟ در اجاق . طمع شعله نمی بندم....خردک شرری هست هنوز قاصدک ابر های همه عالم شب و روز در دلم می گریند...
|
|
+ نوشته شده در
سه شنبه 1384/09/08ساعت 16:39 توسط مهرگان |
|
|
همیشه تنهام
|
|
+ نوشته شده در
یکشنبه 1384/09/06ساعت 11:49 توسط مهرگان |
|
خداوندا تو میدانی که انسان بودن و ماندن چه دشوار است
چه رنجی میکشد آنکس که انسان است و از احساس
سر شار است |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه 1384/09/06ساعت 11:24 توسط مهرگان |
|
 |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه 1384/09/06ساعت 11:13 توسط مهرگان |
|
|
ای خدا،هدف از آمدن عاشق چیست؟ که بیاید در میان نسل تاریک وپر از گرد غرور ومیان آنها چون گــل سرخ بروید به دو دستان کویر از غم تشنگی و حسرت جرعه ای آب عاقبت....... وبماند در جهانی از سنگ با دل نازک وعاشق پیشه وسرانجام به شکل شیشه از غم ودرد جفا خــُرد شود وبمیرد آخر در سیاهی شب تنهایی |
|
+ نوشته شده در
شنبه 1384/09/05ساعت 13:33 توسط مهرگان |
|
|
جان بی جمال جانان میل جهان ندارد هر کس که این ندارد حقا که آن ندارد با هیچکس نشانی زان دلستان ندیدم یا من خبر ندارم.. ..یا اونشان ندارد *******************************
|
|
+ نوشته شده در
سه شنبه 1384/08/24ساعت 14:21 توسط مهرگان |
|
|
بنشینیم و بیندیشیم
این همه با هم بیگانه این همه دوری وبیزاری به کجا آیا خواهیم رسیدآخر؟ وچه خواهد آمد بر سر ما با این دلهای پراکنده؟ جنگلی بودیم شاخه در شاخه همه آغوش ریشه در ریشه همه پیوند وینک اندوه درختانی تنهاییم مهربانی به دل بسته ی ما مرغیست کز قفس در نگشادیمش وبه عذری که فضایی نیست وندرین باغ خزان خورده جز سموم ستم آورده هوایی نیست ره پرواز ندادیمش هستی ما . که چون آینه تنگ بر سینه فشردیمش از وحشت سنگ انداز نه صفا و نه تماشا.به چه کار آمد؟ دوست کاندر بر وی گریه ی انباشته را نتوان سرداد چه توان گفتش؟ بیگانست وسرایی که به چشم انداز پنجره نیست درختی که براو مرغی به فغان تو دهد پاسخ . زندانست. این همه با هم بیگانه این همه دوری و بیزاری به کجا آیا خواهیم رسید؟ وچه خواهد آمد بر سر ما با این دلهای پراکنده؟ بنشینیم و بیندیشیم
|
|
+ نوشته شده در
یکشنبه 1384/08/22ساعت 12:10 توسط مهرگان |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
پرواز را به خاطر بسپار پرنده مردنیست
|
| نوشته های پیشین |
|
اردیبهشت 1385 فروردین 1385 اسفند 1384 بهمن 1384 آذر 1384 آبان 1384 |
| پیوندها |
|
پیک اشک مهتاب گزگ رینگو چسبوندن واژه ها به هم |
|
RSS
|
